.

Μνημόνιο οδηγιών προστασίας από φυσικές καταστροφές

Καιρός

Χάρτης Ευρυτανίας


Ιερά Μονή Τατάρνας Ευρυτανίας PDF Εκτύπωση E-mail

Το παρακάτω κείμενο έχει επιμεληθεί το μέλος του Συλλόγου μας Υπαστυνόμος Β’ Ρήγας Γεώργιος, ο οποίος κατέχει τη θέση του Γ’ Αντιπροέδρου της Ι.Ρ.Α. και έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό «Νέα της ipa».

Η προσφορά της Μονής της Τατάρνας Ευρυτανίας πριν και κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821

 

Πέρασαν 187 χρόνια από την ημέρα που στην ανατολική πλευρά του παλαιού γεφυριού της Τατάρνας, στις όχθες του Αχελώου, πραγματοποιήθηκε η πρώτη προεπαναστατική εκδήλωση κατά των Τούρκων στη Ρούμελη.

Αυτό το πολεμικό προανάκρουσμα της επανάστασης από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον ηγούμενο του μοναστηριού της Τατάρνας Κυπριανού, στις 22 Μαρτίου του 1821, επέφερε πανωλεθρία σε απόσπασμα εβδομήντα τουρκαλβανών που συνόδευαν τουρκική χρηματαποστολή για το Μεσολόγγι.

Ο Αργαφιώτικος και γενικότερα ο Ευρυτανικός τόπος υπήρξε, εκείνα τα δεινά χρόνια της σκλαβιάς σύμφωνα με τα ιστορικά πορίσματα, η ιερή μήτρα που κυοφορούσε το πνεύμα της λευτεριάς.

Σ’ αυτούς τους τόπους δημιουργήθηκαν τα πρώτα κλέφτικα λημέρια και τα ορμητήρια των κλεφταρματολών κατά του κατακτητή.

Εκεί στο μοναστήρι της Τατάρνας το 1601, οργανώθηκε η πρώτη επαναστατική κίνηση κατά των τούρκων, από το μητροπολίτη Λαρίσης και Τρικάλων Διονύσιο το φιλόσοφο.

Στα μέρη αυτά, ο Κατσαντώνης ο αϊτός των Αγράφων έδωσε πολλαπλές μάχες για να διατηρήσει αδούλωτα τα μέρη αυτά και άσβεστη την ελπίδα για απελευθέρωση της πατρίδας μας.

Στο μοναστήρι της Τατάρνας φιλοξενήθηκαν κατά καιρούς χιλιάδες κλεφταρματωλοί αλλά και κυνηγημένοι πατριώτες, βρήκαν θαλπωρή και στέγη με τις οικογένειές τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι το παλαιό μοναστήρι κάηκε από τους τούρκους πολλές φορές. Το 1784, το 1811, το 1821 αμέσως μετά τη μάχη της Τατάρνας και τέλος το 1823 ο Μουσταφά πασάς της Σκόνδρας, αφού φιλοξενήθηκε πρώτα, φεύγοντας το έκαψε ολοσχερώς.

Στις 20-2-1821, παραμονές της επανάστασης στη Λευκάδα, στο σπίτι του ποιητή Γιάννη Ζαμπέλου συγκεντρώθηκαν οι Ρουμελιώτες καπεταναίοι και μεταξύ αυτών ο Καραϊσκάκης , Ανδρούτσος, Πανουργιάς, Τσόγκας, Μακρής και από την Πελοπόννησο ο Τομπάζης και ο Μαυρομιχάλης, προκειμένου να πάρουν απόφαση για τον ξεσηκωμό. Αποφασίσθηκε σε ποιο μέρος θα πήγαινε καθένας τους ώστε υπεύθυνα να οργανώσει και να πραγματοποιήσει την επανάσταση. Έτσι ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ανέλαβε μαζί με άλλους καπεταναίους να ξεσηκώσει τη Ρούμελη, εμποδίζοντας το πέρασμα των τούρκων προς το Μοριά, Έναρξη της επανάστασης ορίστηκε η 25η Μαρτίου 1821.

Ο Ανδρούτσος στις 15 Μαρτίου μεταμφιεσμένος, με ένα καΐκι, πέρασε στην Πάτρα και συνάντησε το δεσπότη Π.Π. Γερμανό και στις 19 Μαρτίου με το ίδιο καΐκι βρέθηκε στην Ακαρνανία. Στο Βάλτο συνάντησε τον Βαρνακιώτη και τον Τσόγκα. Οι υπόλοιποι ήταν διστακτικοί να συμμετάσχουν στην επανάσταση, Στη συνέχεια αντάμωσε το Ίσκο και μάζεψε και κάμποσα παλικάρια. Αλλά και ο Ίσκος στάθηκε αδύνατο να πεισθεί για τη συμμετοχή του στην επανάσταση στις 25 Μαρτίου. Υπήρχε ο δικαιολογημένος φόβος από τις μεγάλες εχθρικές δυνάμεις που βρισκόταν στην Ήπειρο.

Πικραμένος αλλά αποφασιστικός τράβηξε κατευθείαν για το μοναστήρι της Τατάρνας όπου έφτασε στις 21 Μαρτίου με τη μικρή ομάδα ενόπλων που είχε συγκεντρώσει στη διαδρομή του απ’ το Βάλτο. Εκεί πληροφορήθηκε ότι την επόμενη μέρα στις 22 Μαρτίου, θα περνούσε από το γεφύρι της Τατάρνας για το Μεσολόγγι ο τουρκαρβανίτης Χασάμπεης Γκέκας με ασκέρι 70 ενόπλων, συνοδεία χρηματαποστολής. Έχοντας ενίσχυση του γενναίου ηγούμενου του μοναστηριού, Κυπριανού με 10 μοναχούς, ο Ανδρούτσος τοποθετήθηκε έγκαιρα και κατάλληλα τα παλικάρια του, έτσι ώστε προτού φτάσουν στο γεφύρι οι τουρκαρβανίτες να βρεθούν βαλλόμενοι ανάμεσα σε διπλά πυρά. Οι Αρβανίτες στην αναπάντεχη αυτή ενέδρα τα’ χασαν και γι’ αυτό η άμυνά τους βάσταξε λίγο. Όταν έπεσαν δεκάδες νεκροί, οι ελάχιστοι που απόμειναν αναγκάστηκαν να παραδοθούν ζητώντας έλεος από τον Ανδρούτσο για τη ζωή τους.

Ο Οδυσσέας για να αποδείξει ότι ο αγώνας που άρχισε τώρα δεν ήταν ληστρικός, αλλά ήταν αγώνας επαναστατικός, απελευθερωτικός, της υπέρτατης αρετής, που ήταν η απόκτηση της ελευθερίας του υπόδουλου ελληνικού λαού, δεν πήρε τα χρήματα, αλλά κράτησε μόνο τον οπλισμό τους. Οι Έλληνες δεν είχαν καμία απώλεια στην ενέδρα αυτή. Μετά το γεγονός αυτό οι τούρκοι έστειλαν στρατιωτικό απόσπασμα που λεηλάτησε το μοναστήρι και έκαψε τα κελιά τους.

Το 1979 στήθηκε μνημείο στην περιοχή αυτή που θυμίζει την ηρωική πράξη των λαμπρών αθάνατων αγωνιστών του ιερού αγώνα, Οδυσσέα Ανδρούτσου και ηγούμενου Κυπριανού.

 
bottom

Valid XHTML and CSS.