.

Μνημόνιο οδηγιών προστασίας από φυσικές καταστροφές

Καιρός

Χάρτης Ευρυτανίας


Αγραφιώτικα ποιήματα – του Ηλία Μπουμπουρή PDF Εκτύπωση E-mail

Δημ.: 10/3/2012 – 22:00

Δημ.: 10/3/2012 - 22:00

Μάρτης του 2012( χρόνια πολλά )

Το ποίημα του μήνα, αναφέρεται στον περίφημο κλέφτη των Αγράφων, Κώστα ΛΕΠΕΝΙΩΤΗ, από το Μάραθο Ευρυτανίας. Μικρότερος αδερφός του Κατσαντώνη, φέρεται ότι γεννήθηκε στη Λεπενού της Ακαρνανίας (περίπου το 1780) όπου ξεχειμώνιαζε ο τσέλιγκας πατέρας τους Γιάννης Μακρυγιάννης. Όταν ο Κατσαντώνης γύρισε από τη Λευκάδα το 1807 και ξανάπεσε άρρωστος, στον Λεπενιώτη ανέθεσε την αρχηγία των κλεφτών του …

 ………..«Ν αφήσω διάτα στα παιδιά, σ’ αυτόν το Λεπενιώτη»

 Μετά τον τραγικό θάνατο του Κατσαντώνη στα Γιάννενα το 1808, ο Λεπενιώτης συνέχισε τον κλεφτοπόλεμο κατά των Αρβανιτάδων του Αλή μέχρι το 1810, όπου πέρασε στον Κάλαμο και στο Μεγανήσι και συναντήθηκε με τον Κολοκοκτρώνη. Το 1811 αφού δέχθηκε πρόταση αμνηστίας από τον Αλή, πέρασε πάλι στα Άγραφα όπου εγκαταστάθηκε ως αρματωλός.

Ο Αλή όμως ύπουλα παρακινούμενος και από ντόπιους κοτσαμπάσηδες και αγάδες που δεν έβλεπαν με καλό μάτι τη δράση του Λεπενιώτη (ειδικά την επίθεση και το κάψιμο  του παπαδόσπιτου στο Βουτύρο, έξω από το Καρπενήσι) με όργανό τους τον Νίκο Θέο από τη Χρύσω, δολοφόνησαν τον Καπετάνιο την ημέρα της Ανάστασης του 1812 ( η χρονολογία που πλησιάζει περισσότερο ιστορικά στη δολοφονία του,  αν δεχθούμε τον Κασομούλη) όταν έβγαινε από την εκκλησιά στα Φουρνά.

 

Του ΛΕΠΕΝΙΩΤΗ

Συχνολαλούνε τα πουλιά της άνοιξης τ’ αηδόνια

και ο Λεπενιώτης άρρωστος στο χέρι λαβωμένος

τον κλαίει η νύχτα και η αυγή, τον κλαίει το μεσημέρι,

τον κλαιν και τρεις αρχόντισσες από το Μεσολόγγι,

τον έκλεγε και η μάνα του κι όλη η συντροφιά του.

-Κώστα μου τάξε τάματα σ’ όλα τα μοναστήρια:

«χίλια φλουριά μες στον Προυσό και χίλια στην Τατάρνα

κι’ αφέντη Αη Δημήτρη μου, από την Βαριτάδα,

αν δεν σε φκιάσω ολόχρυσο, αν δεν σε ζωγραφίσω

να γέρευε το χέρι μου και το δεξί μου πόδι,

και αν δεν τον κάψω τον Φουρνά, μια ώρα να μην ζήσω».

 

Το Τάμα του Λεπενιώτη απαντάται και με την παρακάτω παραλλαγή:

«Τάξτε, παιδιά μου, τάματα σ' όλα τα μοναστήρια

χiλια φλωριά έχω στον Μπουρσό και χiλια στην Τατάρνα,

και στον Αη Δημήτριο, πού’ ναι στη Βαρετάδα

έχω μια πέρδικα χρυσή κι ένα ασημένιο τάσι,

να γιάνει το χεράκι μου και το δεξί το πόδι».

 

Επίσης απαντάται και σαν επίκληση των θείων, από τον Κατσαντώνη, για τη γιατρειά του από την ανεμοβλογιά, που τούτρωγε τα σωθικά, ως εξής:

 

Χίλια φλουριά 'χω στον Προυσσό και χίλια στ' Βαρετάδα

και στης Τατάρνας τη Μονή ένα χρυσό καντήλι»,

καντήλι που βρίσκεται πράγματι στη Μονή της Τατάρνας και «φέρεται» σαν προσφορά/τάμα του Κατσαντώνη.

•Βαριτάδα: ( σημερινό όνομα Βαρετάδα), χωριό της Ακαρνανίας που υπάγεται σήμερα στο Δήμο Αμφιλοχίας. Στο χωριό υπάρχει παλιά εκκλησία του Αγίου Δημητρίου και παλιό Βυζαντινό μοναστήρι της Παναγίας.

•Οι παραπάνω στίχοι βρίσκονται διασκορπισμένοι στη σχετική βιβλιογραφία για τους θρυλικούς Κατσαντωναίους, αλλά δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν συγκεκριμένα σε δημιουργό τους.

Με Αγραφιώτικους χαιρετισμούς

Ηλίας Α. Μπουμπουρής

 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ

Κύριε, σαν ήρθεν η βραδιά σου λέω την προσευχή μου.
Άλλη ψυχή δεν έβλαψα στον κόσμο απ’ τη δική μου.
Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι.
Την πίκρα μου τη βάστηξα. Μου δίνεις και την ξένη.

Μ’ απαρνηθήκαν οι χαρές. Δεν τις γυρεύω πίσω.
Προσμένω τα χειρότερα. Είν’ αμαρτία να ελπίσω.
Σαν ευτυχία την αγαπώ της νύχτας τη φοβέρα.
Στην πόρτα μου άλλος δε χτυπά κανείς απ’ τον αγέρα.

Δεν έχω δόξα. Είν’ ήσυχα τα έργα που έχω πράξει.
Άκουσα τη γλυκιά βροχή. Τη δύση έχω κοιτάξει.
Έδωκα στα παιδιά χαρές, σε σκύλους λίγο χάδι.
Ζευγάδες καλησπέρισα που γύριζαν το βράδυ.

Τώρα δεν έχω τίποτα, να διώξω ή να κρατήσω.
Δεν περιμένω ανταμοιβή. Πολύ ’ναι τέτοια ελπίδα.
Ευδόκησε ν’ αφανιστώ, χωρίς να ξαναζήσω…
Σ’ ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.
(Από τη Συλλογή: Τα θεία δώρα)
(Ζαχαρίας Παπαντωνίου )

 

KAΤΣΑΝΤΩΝΗΣ

Μπροστάρης ήσουνα της λευτεριάς
στο ματωμένο της το πανηγύρι
προστάτης ήσουνα για το ραγιά
κι΄ εχθρός αμείλικτος για το Βεζίρη

στα τρύπια σου τσαρούχια γράφει
η αντρειά σου η τρελή
τ΄ ασκέρια του  Γιουσούφ- Αράπη
και τις φοβέρες του Αλή

μα η μοίρα σου ΄γραφε τέλος φρικτό
όταν ξαρμάτωτο σ΄ ηύραν στο στρώμα
Τζουμέρκα κι Άγραφα κλαίν ΄ τον  αιτό
που δε λησμόνησαν και τώρα ακόμα.
(Ηλίας Χλής )

Γράφει επίσης ο Ηλίας Μπουμπουρής

Όπως βέλπετε, ακόμα στις μέρες μας, γράφονται ποιήματα για τον Σταυραετό των Αγράφων. Το ποίημα, είναι από το βιβλίο " Σταγόνες Ζωής " του 90χρονου σήμερα Ηλία ΧΛΗ από τα Υστέρνια της Τήνου, με τον τίτλο " Κατσαντώνης".

Ο μπάρμπα Ηλίας ΧΛΗΣ από νέος ένοιωσε την έλξη της έμμετρης έκφρασης και ποιήματά του είδαν το φώς της δημοσιότητας , κυρίως σε τοπικά έντυπα της νήσου της καταγωγής του. Κάποια από αυτά, με δική του επιλογή, δημοσιεύονται από τις εκδόσεις "ΔΕΔΕΜΑΔΗ" στην 'έκδοση με τίτλο " Σταγόνες Ζωής" που πρωτοκυκλοφόρησε το 2010.

Σημαντικό ένας υπέργηρος πατριώτης μας - με κατ εξοχήν επάγγελμα στη ζωή του το επάγγελμα του επιπλοποιού- δημοσιεύει στα 89 του χρόνια - γεννήθηκε το 1921 - μια ποιητική συλλογή και μέσα σ΄ αυτή ακούγεται και " ο αχός " της ιστορίας των Αγράφων και πλάθεται για μια ακόμα φορά ο μύθος και ο θρύλος του δικού μας ΚΑΤΣΑΝΤΩΝΗ.

Μπράβο στον μπάρμπα Ηλία για την έμπνευσή του και ευχαριστούμε το γιό του Γιώργο ΧΛΗ για την ενημέρωση και την προσφορά του βιβλίου.
Με τιμή
Ηλίας Α. Μπουμπουρής

(Το βιβλίο φυσικά θα πάρει τη θέση του  στο υπό ίδρυση Ιστορικό Μουσείο των Αγράφων.)

 

Ευχαριστούμε τον Ηλία Μπουμπουρή γιατί μας επέτρεψε να δημοσιεύσουμε τα παραπάνω κείμενα και ποιήματα, τα οποία ανήρτησε η ιστοσελίδα www.agrafiotis.gr και μας απέστειλε ο Χήστος Κίτσιος.

 
bottom

Valid XHTML and CSS.